Vraag zonder antwoord

Waarom moet het toch zo gaan, waarom moet het zo zijn,
waarom heb ik in mijn hart zo'n pijn?
We hebben samen leuke, en ja, ook minder leuke dingen meegemaakt.
Ja, zeggen ze dan, dat hoort allemaal bij het leven.
Dat kan wel zo zijn, maar waarom heb ik jullie allemaal op moeten geven?
Was ik dan werkelijk zo'n slecht persoon, lag het alleen aan mij?
Blijkbaar wel, want jullie willen mij niet meer aan jullie zij.
Nee, zelfs geen contact meer in welke vorm dan ook.
Vandaar dat ik mezelf vaak met allerlei zelfverwijten bestook.
En op de bijzondere dagen, zoals jullie verjaardagen, zou ik jullie zo graag willen omhelsen, en een knuffel willen geven.
Gewoon jullie even weer vasthouden, al was het maar voor even.
Dat is allemaal verleden tijd.
Ik ben jullie verd... allemaal kwijt.

Er gaat geen dag voorbij

Niets is meer onmogelijk, niets is meer een droom.
Alles blijkt nu werkelijkheid, geen kans meer zelfs geen hoop.
Was dit onvermijdelijk, of was dit dan ons lot.
Is liefde dan maar tijdelijk, gaat alles dan kapot?
Maar als ik het mocht overdoen...ja alle pijn voorbij,
twijfelde ik geen moment, want jij was een deel van mij...

Is dat alles dan voor niets geweest vraag ik me soms wel af.
En toch wat ik in je ogen lees, geeft mij het antwoord al..
Ik weet er is geen weg terug, maar toch heb ik echt geen spijt,
al weet ik dat ik afscheid neem van mijn allerbeste tijd.

Ik heb genoten van jou liefde,
van je lach, van elke moment.
Van je gehouden als geen ander, omdat niemand je zo kent.
Ook al gaan we elk een kant uit, toch blijf jij een Godsgeschenk.
Er gaat geen dag voorbij dat ik niet aan je denk

Maar als ik het mocht overdoen...ja alle pijn voorbij,
twijfelde ik geen moment, want jij was een deel van mij...

Vooroordeel

Het is jammer dat veel mensen de eenvoudige weg van een vooroordeel kiezen,
en niet wat meer aandacht aan een echt oordeel willen besteden.

Kijk in jezelf....

Zeeland vroeger en nu.

Vroeger voelde het zo fijn, om heerlijk op het Zeeuwse strand te zijn.
En nu?... voel ik bijna alleen nog maar pijn.
De gedachten aan jou en mij....
Op dat strand… zij aan zij…

Maar ook met de Kids, die het ook zo fijn hadden, en met andere kinderen speelden.
Wat zou ik graag zien dat we dat nog met elkaar deelden.
Nu zit ik hier alleen in de duinen, met tranen in mijn ogen, en een waterig zonnetje aan de lucht.
Kijkend over het opkomende water… slaak ik een diepe zucht.

Wat ging er eigenlijk mis tussen ons?
Of is dat een oneerlijke vraag?
Hoe dan ook, toch zal ik verder moeten met lege dagen zoals vandaag.

Eigenlijk verwijt ik het mezelf steeds minder dat het zover is gekomen.
Want ligt het achteraf ook niet grotendeels aan jouw verleden wat onze relatie is komen te dwarsbomen?
Je wijst dan wel telkens naar mij en mijn “borderlineprobleem”.
En toch terugkijken met de kennis die we nu hebben, en wat je misschien niet verwachten zou,
lag de oorzaak van ons relatieprobleem zeer zeker ook bij jou.

Al maanden voordat onze wegen moesten scheiden, moesten de buren al wel van jou horen dat je eigenlijk niets meer voor mij voelde, maar dat jij de knoop niet door zou hakken.
Nee, jij maakte iedereen duidelijk dat ik die loodzware last maar op moest pakken.

Uiteindelijk voelde ik me dan ook zo in de hoek gedrukt,
dat ik niets anders meer kon bedenken,
en heb toen m’n trouwring afgerukt.

De jaren voor jullie waren niet altijd makkelijk weliswaar,
en soms voor ons allen behoorlijk zwaar.
Jij hebt jouw verleden meegenomen, met alle gebeurtenissen van de tijd van toen.
Maar om alles nu op mij af te schuiven is wel zo’n beetje het laagste wat iemand kan doen.

Blijkbaar zie je dat zelf nog steeds niet,
en daarmee doe je een ander dan ook nog steeds heel erg veel verdriet.
Maar toegeven is altijd al je minst sterke punt geweest,
en daarmee kwets je je naasten nog wel het meest.

Ik kan mijn familie, vrienden, kennissen en ook mezelf oprecht en eerlijk in de ogen kijken.
Dat ik naar eer en geweten alles heb gedaan wat van mij verwacht werd.
En daarom is dit hetgeen wat ik als laatst nog zeggen wou…...
Wordt dat ook niet een keer tijd voor jou?

Hoeveel zinnen had je eigenlijk nodig?

Hoeveel woorden had je nodig om te weten wat ik voel,
hoeveel knuffels moest je hebben voor vertrouwen.
Hoeveel strelingen erbij voor dat ene gevoel,
hoeveel had je nodig om van mij te blijven houden.

Hield mijn twijfel jou gevangen in een angstig idee,
dat ik op een dag niet meer om jou zou geven.
Ach, misschien was ik heel stiekem wel het bangst van alle twee,
voor hoe het is om zonder ons te moeten leven.

Hoeveel zinnen had je nodig om te weten wat ons bind,
dat je blindelings op mij zou kunnen bouwen.
Hoeveel armen om je middel als de puurheid van een kind,
dat niet bang is om van iemand echt te houden.

Want ik hield zoveel meer van jou dan ik je toen kon zeggen.
Ik gaf meer om jou dan wat ooit je hebt geweten.
Het is nu voorbij, er valt nu niets meer uit te leggen,
Wat morgen had gebracht, behoort nu tot verleden.

Ik mis jullie :(

Soms

Do you ever get that feeling where you don't want to talk to anyone,
and you don't want to smile and you don't want to fake being happy..
but at the same time you really don't know.....
......what's exactly wrong either?.....

Hope you just sad it to me.

In a haze I hear you say,
you want to give up everything
I listen how your words
slowly finish into sentences.
They strike me like lightning
This chillness makes me crazy
and this feeling is frightening
and I feel my tears burning.
What has been so safe and so secure
falls down like a house of cards
why didn't you tell me before
that you didn't love me anymore.?.