Ik had mijn lieve Kids verloren,
en er was een tijd waarin ik zelfs hun stemmen niet meer kon horen.
Geen contact meer in welke vorm dan ook,
mijn leven was helemaal opgegaan in rook.
Via via bleef ik op afstand gelukkig wel op de hoogte van hoe het met hen ging,
onder andere de foto's en verhalen op hyves, ja, proberen op de hoogte blijven was helemaal mijn ding.
Dat ik wist hoe het met hen ging was voor mij iets wat ik gewoon moest weten,
en ik zou ze dan ook nooit, nee nooit meer kunnen en willen vergeten.
Dat er nu na een lange periode toch weer contact mogelijk is,
maakt me blijer dan blij, maar besef me ook wel eens te meer het enorme gemis.
Het gezin dat we toen samen waren,
heeft jammer genoeg niet lang mogen duren, slechts enkele jaren.
Toch kan ik daar op terug kijken met een goed gevoel,
het was dan ook vaak een vrolijke boel.
Natuurlijk heb ik toen ook de nodige fouten gemaakt,
en dat is dan ook iets wat me nog steeds enorm raakt.
In de afgelopen periode heb ik altijd hoop gehad dat het ooit weer goed zou komen,
en heb daar dan ook heel veel over liggen dromen.
Al weet ik heel goed dat die fijne tijd samen nooit helemaal terug zal komen.
maar het feit dat we nu weer contact met elkaar hebben, elkaar weer tegen kunnen komen,
ja, dat is die droom die is uitgekomen.
En dat de lucht daardoor voor mij weer opklaarde,
dat is een geschenk van onschatbare waarde.
lieve Anouk, Michiel, Lianne, Tessa en Wouter,
ik hou nog steeds van jullie als waren jullie "mijn eigen"
