
Niets is meer onmogelijk,
niets is meer een droom.
Alles blijkt nu harde werkelijkheid, geen kans meer…. Zelfs bijna geen hoop.
Was dit onvermijdelijk, of was dit dan ons lot?
Is liefde dan maar tijdelijk, gaat alles dan kapot?
Maar als ik het mocht overdoen, ja alle pijn voorbij,
dan twijfelde ik geen moment, jullie zijn nog steeds een deel van mij ..
Ik heb genoten van jullie liefde,
van jullie lach, van elk moment.
Van jullie gehouden… als waren jullie mijn eigen.
Ook al zijn we allen een kant uit, toch blijven jullie mijn godsgeschenk.
En er gaat dan ook geen dag voorbij dat ik niet aan jullie denk.
Is dat alles dan voor niets geweest.. dat vraag ik me steeds vaker af.
De afstand tussen ons, geeft mij eigenlijk het antwoord al..
Ik weet er is geen weg terug, en toch heb ik geen spijt,
Al weet ik dat ik afscheid neem van jullie… ja.. van mijn allerbeste tijd.
Maar als ik het mocht overdoen ja alle pijn voorbij,
Twijfelde ik geen moment, want jullie blijven een deel mij ..
Ik heb genoten van jullie liefde,
Van jullie lach, van ieder moment.
Van jullie gehouden… als waren jullie mijn eigen.
Ook al gaan we elk een kant uit, toch blijven jullie mijn godsgeschenk.
En er gaat dan ook geen dag voorbij dat ik niet aan jullie denk…
Met dank aan Wolter Kroes