Verboden.?.

Blikken zijn "verboden", een knuffel is niet toegestaan.
Ik wens iedere dag dat het toen anders was gegaan.
Laten zien dat ik jullie heel erg mis,
maar waarom blijkt dat onze vriendschap "verboden" is?
Jullie zijn zo bijzonder, mijn Kids die ik nooit meer vergeet.
Want zonder jullie, ben ik nooit meer helemaal compleet.

Ik hou nog steeds van jullie.!.

Herinneringen...

Hoop...
De stilte
vol herinnering
ligt om mij heen.
De kilte
van de eenzaamheid
zegt mij, ik ben alleen.
De hoop,
dit duurt niet lang,
geeft mij weer zicht.
De warmte
van het weerzien,
maakt het licht.
Ik tel de dagen....

Samen

Eenzaam loop ik in gedachten door de straten,
en de kou snijdt door me heen.
Kan ik dan nooit meer met jullie praten?
We vochten samen voor een mooi leven,
we vochten samen voor ons gezin,
we hebben alles gegeven.
Kan ik op een nieuw contact nog wel blijven wachten?
Heeft dat nog wel zin?

Ik ben mijn liefste Kids verloren,
maar jullie vergeten kan en wil ik niet.
Kon ik jullie nog maar even vasthouden, of gewoon maar even horen.
Wat overblijft zijn gedachten van eens een fijn samenzijn, maar ook van pijn, gemis en verdriet.

Ik ben mijn liefste Kids verloren,
nu zijn jullie ver bij mij vandaan.
Jullie hebben me zoveel moois gegeven,
helaas het was maar voor even.
Te vroeg moesten we uit elkaar gaan.

Ooit weer contact, daar blijf ik op hopen,
daarom staat mijn deur ook altijd voor jullie open.
Ik zal altijd aan jullie blijven denken,
nee, jullie vergeten kan en wil ik niet.
We waren toch vrienden voor heel het leven,
jullie vasthouden, al was het maar voor even.
Een traan van verdriet.
Voor altijd in mijn gedachten
Denk ik aan jullie, m’n liefste Kids…