Op naar betere tijden...

Het is soms moeilijk om te leven,
om je er helemaal voor te geven.
Maar ik heb zo mijn dromen,
al zullen die misschien niet allemaal uitkomen.
Toch zal ik van ieder moment moeten genieten, en daarvoor ook vechten,
achteraf zelfs van de slechte.
Alles gebeurt denk ik met een doel,
en dat geeft mij een goed gevoel.
Dus op weg naar betere tijden,
zal de toekomst mij van de onzekerheid en twijfel bevrijden.
Is die periode van twijfel eenmaal achter de rug,
dan wil ik alleen maar verder en naar bepaalde delen nooit meer terug.
De klok der tijd telt ook voor mij de dagen,
die langzamerhand het verleden doet vervagen.
De toekomst zal voor mij met mooie momenten komen,
als ik ze tot me neem, zal het gevoel van geluk weer met volle teugen binnen stromen.
De ongelukkigheid wordt langzaam maar zeker uit mijn lichaam gezogen,
het doet mij weer lachen en m'n tranen drogen.
Mijn gevoel voor het leven is anders dan het ooit geweest is,
het brengt veel wat ik graag hebben wil, zonder enige twijfel of gemis.
De zon gaat voorgoed ook voor mij schijnen,
regen en onweer zijn ook grotendeels uit m'n leven aan het verdwijnen.
Niet meer ongelukkig, en niet meer zo moe,
mede door de kracht van de liefde lacht het geluk me eindelijk weer toe.
Echter dit alles zijn geen dromen,
dit keer zal de toekomst ervoor zorgen dat liefde, passie en eeuwig geluk naar me toe zullen komen.

Eenzaam langs het strand

De wind waait de wolken woest uiteen.
Ik sta op het strand en ben alleen.
Het water komt op... ik loop erdoor,
en vraag me af waarom ik jullie verloor.

Ik kijk naar de lucht,
en denk aan hoe mooi alles had kunnen zijn met een diepe zucht.
We hadden nog zoveel toekomstdromen samen,
die nooit meer uit zullen komen,
en ik laat m'n tranen maar weer eens stromen.

De meeuwen... ze vliegen krijsend langs me heen, een hond komt op me af.. en drukt me opzij.
het is alsof ze allemaal zeggen willen alles is voorbij.

Verdwenen is al het mooie,
maar het ergste van alles is,
Mijn liefsten,
dat ik jullie zo enorm mis.

Dus loop ik eenzaam verder langs het strand,
en schrijf jullie namen in het natte zand.
De zee komt verder op.. en spoelt ze weg,
ik roep jullie namen ,maar er is niemand,
niemand die iets zegt!

En met de gedachte van "ooit zijn we weer samen" leef ik mijn leven verder.
Alleen loop ik door.. op dat, voor mij, nu o zo stille strand,
waar we eens samen liepen... hand in hand.
Gelukkig heb ik jullie leren kennen, en in mijn hart kunnen schrijven,
en daar zullen jullie dan ook voor altijd blijven.

Onze reis

Het pad van onze liefde was moeilijk samen te begaan,
niemand wist hoe het allemaal zou gaan.
Bij vlakke delen was de liefde tussen ons heel erg fijn,
maar bij de hobbels die we hadden deden we elkaar ook veel pijn.
Die pijn was helaas op geen enkele manier meer te verzachten,
we moesten blijkbaar op betere tijden wachten.
En die zouden ook wel komen, dat heeft ons pad ons doen beloven,
zodat we beiden in een gelukkig leven konden geloven.
Het pad van de liefde was hard, en dat leek soms oneindig lang,
we waren dacht ik samen toch zo sterk en voor niemand bang?
Ik kan je kunt niets meer vragen en zal dus ook niets meer weten,
maar 1 ding is zeker.. de tocht met jullie was er 1 om nooit meer te vergeten.