Eenzaam langs het strand

De wind waait de wolken woest uiteen.
Ik sta op het strand en ben alleen.
Het water komt op... ik loop erdoor,
en vraag me af waarom ik jullie verloor.

Ik kijk naar de lucht,
en denk aan hoe mooi alles had kunnen zijn met een diepe zucht.
We hadden nog zoveel toekomstdromen samen,
die nooit meer uit zullen komen,
en ik laat m'n tranen maar weer eens stromen.

De meeuwen... ze vliegen krijsend langs me heen, een hond komt op me af.. en drukt me opzij.
het is alsof ze allemaal zeggen willen alles is voorbij.

Verdwenen is al het mooie,
maar het ergste van alles is,
Mijn liefsten,
dat ik jullie zo enorm mis.

Dus loop ik eenzaam verder langs het strand,
en schrijf jullie namen in het natte zand.
De zee komt verder op.. en spoelt ze weg,
ik roep jullie namen ,maar er is niemand,
niemand die iets zegt!

En met de gedachte van "ooit zijn we weer samen" leef ik mijn leven verder.
Alleen loop ik door.. op dat, voor mij, nu o zo stille strand,
waar we eens samen liepen... hand in hand.
Gelukkig heb ik jullie leren kennen, en in mijn hart kunnen schrijven,
en daar zullen jullie dan ook voor altijd blijven.